1939 r. Ostatni komunikat Polskiego Radia.

Paul Cazin – chrześcijanin, żołnierz, humanista.

wwmonkeymountain019js.jpg

Głos powiedział do mnie: „Spełń swój obowiązek, lecz spełń go bez złudzeń. A dasz się omamić swojemu obowiązkowi, jeśli wyobrażasz sobie, że spełnienie go ma wielkie dla ciebie znaczenie i przynosi ci ogromną korzyść.

Tak pisał Paul Cazin (francuski polonista i tłumacz literatury polskiej żyjący w latach 1881–1963), gdy w roku  1915 roku znalazł się w okopach.  Nie uważał jak niektórzy, że bierze udział w „ostatniej z wojen”. Stałe zagrożenie życia i okropności wojny znosił pokornie, wykonując swoje żołnierskie obowiązki i dając przykład podwładnym w kompanii (jak pisał: 68 ludzi i 4 kaprali). Chwilami wytchnienia była dla niego lektura Biblii i Homera.

post-23884-1224498180

Swoje zapiski i refleksje umieścił w 1919 roku w zbiorze zatytułowanym „Humanista na wojnie”. Poprzedza je piękną inwokacją:

Wraz ze mną wyruszyłaś na wojnę, błogosławiona karmicielko moich młodych lat, Starożytności. W polowej torbie niosłem was z sobą Mistrzowie lutni boskiej i świeckiej, między chustkami i sucharami, zagubionych lub ukrytych w zakamarkach moich ładownie. Pomagaliście mi unikać pomyłek i z godnością przejść czas prób. Dzięki wam udało mi się zmóc nudę i lęk śmiertelnych godzin — gdyż umysł swój powierzyłem zawiłym filologicznym komentarzom, a serce podmuchowi poetyckich parafraz. Ale zawdzięczam wam przede wszystk im to, że pośród zgiełku alarmów pozostałem uczciwym człowiekiem. Wasze potężne wizje skryły przede mną pospolitość grozy, a śpiewy wasze nakazały zamilknąć pokusie. Gdy otoczyły mnie ciemności i ogarnął lęk przed śmiercią, wy podaliście mi „skrzydła gołębicy”.

 

Assaut

http://www.passioncompassion1418.com/citations/english_citations.html

Gdy o zmierzchu wchodzimy do okopów, gdy trzeba mówić cicho i rzucać na ziemię papierosy, gdy rakiety unoszą ciemne brzegi horyzontu, jakby noc odmykała swe powieki i spoglądała na nas swą wypłowiałą źrenicą — o czymże myśli ten gruby prostak, który ssie swój wygasły niedopałek?

— Daj swój karabin — mówi słabemu, który wlecze się obok niego.
— W porządku, nie jestem zmęczony. Nie odczuwam go wcale.
— Daj swój karabin, powiadam ci, doznasz ulgi.

I tak zobaczyłem jednego, który niósł cztery karabiny. „Pewien Cyrenejczyk przechodził tamtędy…”

25Sept1915

http://www.passioncompassion1418.com/citations/english_citations.html

PÓŁ DO PIERWSZEJ

Słońce upalne. Sunę na czworakach, by skontrolować najbardziej wysunięte pozycje, stanowiska podsłuchu. Moje łobuzy mają dziwny sposób podsłuchiwania. Znajduję ich śpiących na dnie leju po granacie, z rozłożonymi kolanami i z karabinami na brzuchu. Prawdziwy obraz apostołów z Ogrodu Oliwnego — gdyby nie ta broń! Diabeł na szczęście także śpi.

 

Po prostu: Polecam.

[link] Przemysław Dakowicz o zbrodni w Piaśnicy

Kilka wpisów wcześniej pisałem o Wańkowiczu i jego reportażu z Prus Wschodnich, czyli książce „Na tropach Smętka”(„Wańkowicz u Smętka na przyszpiegach”). W tekście tym wspomniałem o niemieckich zbrodniach z okresu II wojny światowej, które miały miejsce w piaśnickich lasach.

Obszernie napisał o tej zbrodni Przemysława Dakowicza w blogowym cyklu opatrzonym tagiem „Afazja polska II”. Jak wiadomo afazja to schorzenie, polegajace na tym, że człowiek, który nie miał żadnych problemów z mówieniem – nabawia się takich trudności, nie rozumie mowy, zaczyna mieć problemy z pisaniem i czytaniem. Tak i ja mam ochotę milczeć o tych zbrodniach. Wyprzeć je z pamięci. Tak pewnie zamilkli ci, którzy dokonywali w 1946 r. ekshumacji ofiar niemieckich zbrodni.

Odwołuję się do Dakowicza, ponieważ nie dysponuję literackim talentem. Posługuję się jedynie cytatami, ale zastanawiam się, czy nawet posiadając talent pisarski byłbym w stanie pisać o tak okropnych wydarzeniach. Wydaje się, że każde zdanie o dwudziestowiecznych zbrodniach wojennych podtruwa, wpędza w depresję. Kilka godzin spędzonych na przeglądaniu informacji do tekstu o wojennych losach polskich aktorów z filmu „Ja tu rządzę” z 1939 r. (https://bestiariusz.wordpress.com/2015/11/13/zaduszki-filmowe-czyli-ja-tu-rzadze-1939-r/) sprawiło, że nie mogę bez wzruszenia oglądać nie tylko tej, a ale i wielu innych pięknych przedwojennych komedii.

A tymczasem Przemysław Dakowicz napisał takich tekstów kilka-kilkanaście. Umiem jedynie wyobrazić sobie jego wysiłek.

Dlatego czytam tych którzy potrafią, mają siłę odpowiednie dać rzeczy słowo i poświęcają swój spokój ducha, by napisać i krzyczeć głośno. Żebyśmy nie zapomnieli.

– – – – – – – – – – – – – – — – – – – – – –

Czytam o piaśnickim lesie i nie mogę pojąć ogromu tej zbrodni, mimo, że przecież były miejsca gdzie Niemcy mordowali nawet i więcej osób.

Poniżej krótkie fragmenty z dwóch najnowszych tekstów, a następnie linki do wszystkich artykułów:

W sierpniu 1944 roku, gdy było już oczywiste, że III Rzesza przegra wojnę, niemieckie władze okupacyjne skierowały do lasów w okolicach Wielkiej Piaśnicy grupę więźniów z obozu koncentracyjnego Stutthof. Trzydziestu kilku mężczyzn w obozowych pasiakach, z kajdanami na nogach, pracujących pod stałym nadzorem esesmanów, miało usunąć wszelkie ślady dokonanych tu przed kilku laty masowych ezgekucji. Ścięto odpowiednią liczbę drzew, przygotowano paleniska, rozkopano mogiły i spalono wydobyte z nich ludzkie szczątki. Ile ich było? Jeśli od szacunkowej liczby dwunastu-czternastu tysięcy ofiar ludobójstwa w lasach piaśnickich odejmiemy liczbę trzystu pięciu zwłok odnalezionych w październiku 1946 roku, otrzymamy wynik przerażający. Czy to do pomyślenia, by na leśnych paleniskach, obsługiwanych przez trzydziestu kilku więźniów, dało się spopielić tak wielką ilość ludzkich ciał?
(…)
Cel i sens ludobójstwa dokonanego w Piaśnicy oraz zacierania śladów tej zbrodni był doskonale zbieżny z celem i sensem planowej, rozpisanej na lata akcji pozbawiania Polaków ich tożsamości – jej zwieńczeniem miał się stać proces konsekwentnego dopalania Warszawy po upadku powstania. Ogień trawiący historyczną tkankę architektoniczną polskiej stolicy, którą Adolf Hitler kazał zrównać z ziemią, był tym samym ogniem, który kilka tygodni wcześniej płonął na piaśnickich paleniskach.
Całość:

http://dakowicz.blogspot.be/2015/11/piasnica-myny-historii-1.html

http://dakowicz.blogspot.com/2015/11/piasnica-myny-historii-2.html

http://dakowicz.blogspot.com/2015/10/piasnica-dziecko-i-las-1.html

http://dakowicz.blogspot.com/2015/10/piasnica-dziecko-i-las-2.html

http://dakowicz.blogspot.com/2015/10/piasnica-hieroglif-pustki-1.html

http://dakowicz.blogspot.com/2015/10/piasnica-hieroglif-pustki-2.html

http://dakowicz.blogspot.com/2015/09/piasnica-pod-mikroskopem-pamieci.html

[Cytat] R. Lemkin pisze proroczo w 1943 r. na temat przyszłych niemieckich profitów

Rafał Lemkin, polski prawnik zajmujący się prawem międzynarodowym, w wydanej w Stanach Zjednoczonych (rok 1944) pracy zatytułowanej: Rządy państw Osi w okupowanej Europie, napisał  o przyszłych niemieckich profitach z trwającej jeszcze wojny:

(…) wyłaniający się obraz stosowanych przez Niemców w sposób skoordynowany okupacyjnych technik musi prowadzić do konkluzji, iż niemiecki okupant wdraża projekt gigantycznej, długotrwałej i korzystnej dla swego kraju zmiany stosunku sił biologicznych między sobą a podbitą Europą. Celem tego planu jest zniszczyć lub tak mocno okaleczyć w rozwoju podbite ludy, by nawet w razie porażki militarnej Niemcy mogły układać swoje stosunki z nacjami europejskimi z pozycji uprzywilejowanej, dzięki przewadze liczebnej fizycznej oraz ekonomicznej. Mimo bombardowań Niemiec ta ich wyższość stanie się w pełni widoczna po ustaniu walk i w miarę upływu wielu kolejnych lat (…)

Sama zaś książka Rządy państw Osi…, stanowi drobiazgową analizę zbrodniczego niemieckiego ustawodawstwa i praktyki – zarówno na obszarze III Rzeszy – jak i terytoriach okupowanych. Ogrom pracy wykonanej przez Lemkina budzi szczególny podziw, bowiem pracę tę pisał jeszcze w trakcie działań wojennych.

Ten, znany na całym świecie, przedwojenny profesor Uniwersytetu Jana Kazimierza we Lwowie, musiał w 1939 r. uciekać na Litwę, skąd później przedostał się do neutralnej Szwecji. Następnie trafił do Stanów Zjednoczonych. Należy przypomnieć, że Rafał Lemkin jest autorem koncepcji zbrodni ludobójstwa, którą to konstrukcję prawną skutecznie przeforsował po wojnie na forum Organizacji Narodów Zjednoczonych. Niestety, tak jak i twórca Czerwonego Krzyża – Henri Dunant, tak bardzo zaangażował sie w swoją działalność, że popadł w nędzę. Był kilkukrotnie w gronie kandydatów do pokojowej nagrody Nobla, choć ostatecznie jej nie otrzymał.

„… bo tu są ludzie którzy jeszcze / budzą się z krzykiem w środku nocy…”

W sierpniu 1981 r. w Hali Olivii w Gdańsku w pierwszą rocznicę „porozumień sierpniowych” odbył się Festiwal Piosenki Prawdziwej. Jednym z wykonawców zaproszonych do udziału w tym wydarzeniu był Andrzej Garczarek (znany m.in. z piosenki o Raskolnikowie). Garczarek w trakcie swojej prezentacji wykonał znakomitą piosenkę, w której nawiązywał do reakcji socjalistycznej prasy z „demoludów” na strajki Sierpnia ’80. Nie poprzestał na tym, lecz przywołał również wydarzenia odleglejsze, jak „praska wiosna” oraz „bratnia pomoc” czy niemiecka okupacja z okresu II wojny światowej. Tak na marginesie dodam, że jakiś czas temu Piotr Semka w jednym ze swoich artykułów powołał się na tę piosenkę, pisząc o tym jak gloryfikowano w „późnym NRD” pamięć o pruskiej (a właściwe szerzej: imperialistycznej) przeszłości Niemiec, a czemu dał wyraz autor piosenki pisząc o„pucowaniu pomników”.

Sierpień i wrzesień to miesiące, gdy różne wydarzenia z polskiej historii skłaniają wręcz do szukania analogii. Nic dziwnego, że i Andrzej Garczarek uległ tej sile skojarzeń, tworząc tę znakomitą piosenkę.

przyjaciół nikt nie będzie mi wybierał
wrogów poszukam sobie sam
dlaczego kurwa mać bez przerwy
poucza ktoś w co wierzyć mam …?

niech się gazeta „Neues Deutschland”
wstrzyma z wstępniakiem o pomocy
bo tu są ludzie którzy jeszcze
budzą się z krzykiem w środku nocy

zaiste wielki to przyjaciel
znowu pucuje śniedź pomników
na wieczną chwałę i pamiątkę
pruskich kaprali Fryderyków

przyjaciół nikt nie będzie mi wybierał
wrogów poszukam sobie sam
dlaczego kurwa mać bez przerwy
poucza ktoś w co wierzyć mam …?

jakim wy prawem o wolności
głosicie bracia w „Rudym Prawie”
wszak to od waszej nie ostatni
zwariował pisarz Ota Pavel

przebacz mi smutna Bratysławo
Hradcu Kralowy Zlata Praho
za śmierć jaskółki tamtej wiosny
i polskie tanki nad Wełtawą

przyjaciół nikt nie będzie mi wybierał
wrogów poszukam sobie sam
dlaczego kurwa mać bez przerwy
poucza ktoś w co wierzyć mam …?

Tekst pożyczony ze strony: http://www.bspn.pl/archiwum/news/40  gdzie jest sporo informacjo o tej oraz o innych znakomitych piosenkach barda.

Żeby jednak nie pozostawić bez odpowiedniego komentarza naszego drugiego adwersarza w polityce międzynardowej należy przypomnieć inny występ z tego samego Festiwalu. Otóż Jacek Zwoźniak – jak sam zapowiedział, dość przewrotnie – zaprezentował piosenkę której tekst nawiazywał do wiersza „Bagnet na broń”, a muzyka do piosenki „Przyjdę do Ciebie niebieskooka…”. Sama piosenka nie była bynajmniej w tonie martylogicznym, lecz gorzko-przesmiewczym.

Kiedy przyjdą podpalić dom,
Jeśli ci zechcą go zapaskudzić,
To nie czekaj, aż zbudzi cię dzwon,
Bo się z ręką w nocniku obudzisz.

Czas odnowy, dla brudu pogardy,
Gdy dom sprząta się, myje i wietrzy,
Wciąż próbują nam naszczać do farby,
Jak takiego w łeb pałą nie zdzielić…?

Będą słali ulotki, instrukcje,
Opowiadać rzeczy i takie,
Że widzieli tu kontrrewolucję
Pełzającą pospołu z kułakiem.

Trza nam wytrwać w działaniu i trosce
I uważać, bo sprawa to drańska,
Lecz za dłonią wyciągniętą ku Polsce
W mordę lać, choćby była słowiańska!

Są w ojczyźnie rachunki krzywd,
Nadszedł czas, że pospłacać je trzeba,
Bo już w twarz nam nie będzie pluł nikt,
Choć publicznie by potem ubolewał.

I nie trzeba obstawiać się wojskiem,
Bo bez sensu dziś taka robota,
Lecz w tę dupę wypiętą na Polskę
Kopa dać, choćby była ze złota!

Od początku znów zacząć nam przyszło
I choć nieraz ku temu był sprzeciw,
Przyjdą czasy, że w kraju nad Wisłą
Będą mieszkać polscy poeci.

I nie spadnie nam z głowy korona,
Gdy tej zgrai, co Polski by chciała,
Nie będziemy cytować Cambronne’a,
Lecz powiemy: „Uo, takiego wała!”

http://www.tekstowo.pl/piosenka,jacek_zwo_niak,na_wszelki_wypadek.html

[Link] Ułani z Puszczy Nalibockiej w Kampinosie ’44

Zgrupowaniu „Góry” udało się przetrwać pół roku, broniąc polskich wiosek w Puszczy Nalibockiej. 29 czerwca 1944 roku, w związku z bezładnym odwrotem Wehrmachtu, Zgrupowanie Stołpecko-Nalibockie rozpoczęło marsz na zachód. Trzy kompanie piechoty (na furmankach), za piechotą tabory, a dalej ułani na koniach. Cztery pełne szwadrony liniowe, pluton łączności, kwatermistrzostwo, szpital polowy. Każdy strzelec i ułan w kompletnym przedwojennym umundurowaniu. Za nimi duszpasterstwo i uchodźcy cywilni. Kolumna długa na kilka kilometrów. Mając za przykrywkę kilku żandarmów z Rakowa, porucznik „Góra” udawał przed Niemcami, że Zgrupowanie to zaprzyjaźniony z nimi oddział.

(…)

W 1995 roku 27 Pułk Zmechanizowany z Braniewa (obecnie 9 Brygada Kawalerii Pancernej) przejął tradycje niezniszczalnego 27 Pułku Ułanów. Fotografia ostatniego dowódcy tych ułanów zawisła na honorowym miejscu w sali tradycji 10 lat przed oficjalną sądową rehabilitacją rtm. Zdzisława Nurkiewicza „Noc”, co daje piękne świadectwo o kadrze i żołnierzach tej jednostki wojskowej.

Całość:

http://www.polska-zbrojna.pl/home/articleshow/16831?t=Ulani-z-Nieswieza-a-Powstanie-Warszawskie

Shāh māt (شاه مات)

„Wszak polityka i wojna to tylko przedłużenie szachów innymi środkami”.

Piotr Gociek, Janek Poranek i jego goście [w:] P. Gociek, Czarne bataliony, Lublin 2014

Tytuł: „Checkmate” autor: meppol źródło: www.deviantart.com

tytuł: „Checkmate”
autor: Meppol
źródło: http://www.deviantart.com

Polskie sierpnie… „Tata przy was dzisiaj być nie może…”

Sierpień nastraja do refleksji nad polską historią.

I te łąki majem rozkwiecone,
Łany zboża wyzłocone słońcem,
By w zachwycie i modlitwie cichej,
Poczuć bliskość ze Stworzenia Ojcem.

[15 sierpnia 1920] Okolicznościowe cytaty z epoki – wspólne interesy bolszewicko-niemieckie

Bogdan Musiał, Na zachód po trupie Polski, s. 40

(…) bolszewicy liczyli przy tym nie tylko na życzliwość ze strony Niemiec, ale wręcz na pomoc w wojnie z Polską. I nie bez przyczyny, jako że w Niemczech istniał silny ruch komunistyczny, a ponadto panowały gorące nastroje antypolskie. Wynikały one przede wszystkim z faktu, iż odrodzona Polska powstała częściowo na obszarach, które w XVIII wieku na skutek rozbiorów zostały wcielone do Niemiec (w szczególności korytarz gdański i ziemie wokół Poznania), ale chodziło także 0 Górny Śląsk, nienależący do Polski przedrozbiorowej. Do tego dochodziły tradycyjne antypolskie uprzedzenia, głównie we wschodnich Niemczech. Antypolskie nastroje były w Niemczech tak silne, że również niemieccy narodowi konserwatyści widzieli w Rosji Sowieckiej najważniejszego sojusznika w konfrontacji z pogardzana Polską. Wiosną 1920 roku generał von Seeckt, szef Sztabu Generalnego, opracował memorandum Deutschland und Russland [Niemcy i Rosja], W którym stwierdzał między innymi: „Tylko w ścisłym związku z Wielką Rosją Niemcy mają szansę na odzyskanie swej mocarstwowej pozycji […] i nie ma teraz żadnego znaczenia, czy obecna Rosja z jej wewnętrznym ustrojem podoba nam się, czy nie. […] Właśnie tego [Wielkiej Rosji] potrzebujemy – przyjaznego, silnego państwa, graniczącego z nami na sporym obszarze”. Tymczasem Polska była śmiertelnym wrogiem, który wyrwał dla siebie staropruskie wsie i miasta, pisał von Seeckt.

Niemieckie ministerstwo obrony uważało wówczas, że likwidacja Polski i odtworzenie wspólnej granicy niemiecko-radzieckiej jest warunkiem odzyskania dawnego statusu mocarstwa. I bolszewicy uwzględniali to w swoich planach. Latem 1920 roku Lenin stwierdził, że „w gruncie rzeczy niemiecka burżuazja jest za nami”. Na początku sierpnia Trocki wysłał telegram do Cziczerina: „Musimy wydrukować dużą ilość proklamacji w języku niemieckim do ludności Prus Wschodnich i Niemiec, wyjaśniających nasze żądania wobec polskiego rządu i wzywających niemieckich robotników, aby w żadnym wypadku nie przepuszczać do Polski wojsk ani zaopatrzenia. Taka odezwa mogłaby wychodzić od Kominternu”.

W rzeczywistości nie tylko Niemcy, ale także Czechosłowacja blokowałyby dostawy broni do Polski i bez zachęty ze strony bolszewików. Natomiast w głębi kraju komuniści organizowali akcje sabotażowe. Na Górnym Sląsku, w Gliwicach i Katowicach po 16 sierpnia doszło nawet do antypolskich wystąpień z udziałem niemieckich mieszkańców”.

Tadeusz Gajcy muzycznie potrójny

[Literatura] 10 miesięcy w niewoli ISIS z optymistycznym finałem.

Wsród wielu informacji o terrorze tzw. Państwa Islamskiego na Bliskim Wschodzie znalazłem i taką historię, która miała optymistyczny finał.

Zacznijmy od początku:

http://www.dailymail.co.uk/news/article-2451424/Nicolas-Henin-Pierre-Torres-French-journalists-taken-hostage-Syria.html

9 października 2013 r. w mediach pojawiła się informacja, że dwóch francuskich dziennikarzy znalazło się w niewoli ISIS. Podano, że są to: Nicholas Henin – przebywający w Syrii jako korespondent czasopisma „Le Point” oraz Peter Torres ze stacji telewizyjnej „Arte”. http://www.dailymail.co.uk/news/article-2451424/Nicolas-Henin-Pierre-Torres-French-journalists-taken-hostage-Syria.html#ixzz3gPjPOMsl

20 kwietnia 2014 r. zakładnicy znaleźli się na wolności. http://www.dw.com/pl/uwolnieni-zak%C5%82adnicy-na-temat-bojownik%C3%B3w-pa%C5%84stwa-islamskiego-ogl%C4%85daj%C4%85-te-same-filmy-co-my/a-18306571

Natomiast w marcu 2015 r. byli zakładnicy wydali książkę. Jednak, nie były to, jak się można spodziewać wspomnienia, lecz bajka dla dzieci. Bowiem Henin i Torres przebywając w niewoli dodawali sobie sił do przeżycia każdego kolejnego dnia w takich ekstremalnych warunkach, pisząc książkę, którą z braku papieru spisywali na resztkach opakowań papierowych po żywności. Henin pisał (z myślą o swojej pięcioletniej córce), a Torres wykorzystywał swoje talenty plastyczne.

Książeczka została zatytułowana Papa Hérisson rentrera-t-il à la maison? (Czy tata jeż wróci do domu?) bo jak wspomina Henin, jeż jako bohater opowieści przyszedł mu na myśl, gdy czasami miał ochotę „zwinąć sie w kulkę” i  odizolować się od okrutnego świata.

B_QjuF6UsAA3wKx.jpg large

Książeczka z pięknymi ilustracjami miała wspaniałą akcję promocyjną, bowiem tytułowy jeż występował na plakatach w różnych rolach: jako VIP udzielajacy wywiadów, jako pracownik drukarni, jako jeniec, protestujący przeciw śmierci zakładników którzy nie zostali uwolnieni, czy wreszcie szcześliwie spędzajacy czas ze swoją rodziną.

B_q7sN3WEAACQZE.jpg large

B_zW0FKW8AAeBEr.jpg large

B_v1KjGW8AA_kKs.jpg large

B_kCHr_W8AAdPwQ.jpg large

B_BPUlpXAAEXdOf.jpg large

B-XLu8NCYAA4ikc.jpg large

B98feuMCUAAyFMB.jpg large

 

 

B8-WHZcIgAAfJgg.jpg large

B9ddWFNIMAE4bge.jpg large

B8wfCaNIIAAl7dR.jpg large

B8lZ7IvCcAAHarf.jpg large

 

Inne źródła:

http://m.wiadomosci.gazeta.pl/wiadomosci/1,117915,17545494,Dziennikarz_przez_prawie_rok_byl_jencem__Dzihadi_Johna__.html

http://radioem.pl/doc/2388703.Byly-wiezien-IS-mowi-o-dzihadystach

http://www.rp.pl/artykul/1185229.html?print=tak&p=0

Powyborczo, ale międzynarodowo.

Wśród wielu newsów, które pojawiały się z okazji wyborów prezydenckich 2015, moim zdaniem zaginęło jedno wydarzenie. Wydaje mi się, że dość ważne:

Angela Merkel w gratulacjach złożonych na prezydenta-elekta Andrzeja Dudy napisała:

„Jesteśmy partnerami w Unii Europejskiej i NATO, wspólnie pracujemy nad umocnieniem europejskiego pokojowego porządku i rozwiązaniem kryzysu na Ukrainie. To, że dzisiaj stoimy tak blisko obok siebie, zawdzięczamy także gotowości Pańskiego kraju, by po niezliczonych niemieckich zbrodniach podczas drugiej wojny światowej wyciągnąć do Niemiec rękę w pojednaniu i partnerstwie”.

Ciekawe, zwłascza, że z dotychczasowej niemieckiej praktyki wynikało, że zbrodni w trakcie II wojny śwatowej dokonywali jacyś osobnicy o narodowości nazistowskiej. 🙂

PS. Warto też dodać, że władze rosyjskie tak bardzo chciały pogratulować zwycięzcy jako pierwsze, że na oficjalnym profilu Twitterowym życzenia pojawiły gdy liczenie jeszcze trwało 😀

Andrzej Duda has been elected President of Poland. Congratulations from Vladimir Putin